Pokorna prośba do Jaśnie Wielmożnego Imć Pana, Pana i Dobrodzieja naszego Najłaskawszego Ojca Dziedzicznego ( Andrzeja hr. Wielopolskiego)

Jaśnie Wielmożny i Miłościwy Panie, Panie i Ojce i nasz Najłaskawszy Dobrodzieju.

Niżej na podpisie wyrażeni poddani pańszcy imienim całego pospolstwa kal najpokorniej suplikujemy przy stopach szacownych J. W. M. Pana, Pana i dobrodzieja naszego, upraszając o miłosierdzie pańskie nad nami – atoli w takowym interesie:

W roku 1803 stała się była z nami ugoda i ukój z Państwem na komisyjach w przytomności JW. Imć Pana Starosty Kodeligo, który na tęn czasz w Żywcu rocne pokrzywdzęnia nasz miał przedsięwzięte, o czym dekret świadcy z Cyrkułu Myślenickiego przez tegoż JW. Imć Pana Starostę nam wydany pod niem 2 Augusti 1803 i własną ręką jego podpisany, którym kontentując nasz abyśmy wszelką spokojność z Państwęm zachowali. Co i stało się, że choć i krzywdą naszą jest , cierpliwie znosliliśmy aż dotąd.

A że teraz zaś nad przepisz i to nadzwyczajnie rozne ucięmiezliwości nam zadają, których już wykąnać nie mogęmy – atoli:

8. -vo. Wieś Cięcina, Cisiec i Milówka przed laty 15-ą woząc my na skarb pański tramy, szczepy i drzewo na spust, i to my spławiali za dobrowolną ugodą z Państwem, tu za nasze posłuiszęństwobyliśmy obroceni z jednym dniem na czynsz z połrola, a drugi zaś tośmy przy pańskich folwarkach robili lub gdzie nam było kazano, ciągle i piechotą nasz przyjmowano. Lubo taką ugodę i ułożęnie mieliśmy z Państwem przedtym, jako i na komisyjach w przytomności J. W. Imć Pana Starosty Kodeligo, która aż do dnia dzisiejszego być miała na pokoju, o czym i dekret świadczy nam wydany z Cyrkułu Myślenickiego pod niem 2-a Augusta roku 1803. Aleć skoro po komisyjach oba 2-a dni z połrola robić nam kazano, zaś od wywozu i spławiania drzewa skarbowego byliśmy wolni, tylko kto sobie zarobku zyczył, to ten rąbał, woził i spławiał na skarb pański. Z pańszczyzną zaś, którąśmy cęnsowali, było i jest nasz obracano do wywozu szczepów z lasu lub do Białej, jako i do innych nadzwyczajnych cięzarow, których już wykąnać nie mozemy, poutracywszy kąnie i wozy. Drzewo zaś na spust już od lata 10 albo 12-tu, choć za opłatą, ale przymuśnie tak wozić i spławiać jak przedtym musimy, która zapłata ani na chleb nam nie wystarca. Ale co mieliśmy obietnicę od n. ś. p. Imć Pana Oberst Leśnicego Wokrzyna, iż jeżeli w tym spokojności poszłusnemi bęndziemy drzewo na skarb pański rąbać, wozić, spławiać, iż tak dzień jeden z połrolu czynszować będziemy, jak dawnej czynosowaliśmy. Czego teraz nie doznajęmy, choć posłuszęństwo tak jak dawniej wykąnywamy.

   Ale nadto zaś w roku b. krzywda jest nam wyrządzona w szczepach powinnych, które przedtym rębowaliśmy po siądze z pórolu na wysokość łokci 3 jako i na szyrkość 3, szcepiny zaś długości łokieć, to było obycajęm dawnych ustanowione. W tym roku zaś bieżącym wydali nam na rąbanie tych siąg miarę wielkości na wysokość, jako i na szyrokość ryfow 3, szcepina zaś nie krotsza być [powinna jak ryf.

   W czym uciekamy się jako pokrzywdzeni w tych 8-miu punktach ku stopąm szacownym J. W. Imć Pana, Pana i Dobrodzieja naszego, upraszając jako najpokorniej, ażebyśmy za rozkazem Pańskim podług patętu pod dniem 1 września roku 1781 wydanem, jako i podług par. 38 podobnież i podług patętu urbaryjnego, utrzymanemi. O tą łaską jak najpokorniej suplikujemy, a za otrzymane nad nami miłosierdzie Pańskie będziemy obligowani nieustannie Maj(e)stat Boskibłagać za J. W. Pana, Pana i Dobrodzieja naszego, jako nędzni poddani Pańscy.

   Ocekując łaskawej rezolucji, bo inacej już jesteśmy zniewoleni do Przeświętnych Ces-Król. Rządów z prośbą się udać.

   Signatum die 8 marca 1819.

Opracowane na podstawie - S. Szczotka., Lament chłopski na pany., 1946.